Lieve mensjes,
ik ga het deze keer kort houden :-)
Vanuit Taupo over Napier in Wellington geraakt, alwaar we morgenvroeg de ferry naar het zuidereiland nemen. Meer details volgen later nog, we moeten immers nog eten!
Wel van de gelegenheid gebruik gemaakt om een hele hoop foto's online te zetten, check ook de iets oudere albums, aangezien daar ook updates gebeurd zijn!
groetjes & tot binnenkort vanop het andere eiland
cheers!
AJA en vergeet niet te stemmen op mijn online-enquête, in de rechterkolom :)
donderdag 8 november 2007
woensdag 7 november 2007
Tongariro Crossing
We dateren 7 November, en vanaf morgen één week in Nieuw-Zeeland. Ik zit hier in ons campertje alvast het verhaal van vandaag te tijpen, nl. De befaamde Tongariro Crossing, of te wel wat men ook noemt de beste dagwandeling in Nieuw-Zeeland. Vanaf 5.40u deze morgen waren we dan ook op pad met een busje om de Mount Tongariro, 1967m te gaan bewandelen, en het vulkanisch gebied te gaan temmen. Hoewel het nog vroeg is, speelt in het busje, dat langzaam gevuld wordt met meerdere moedig jong en oud, oppeppende muziek van Eminem.. Ik heb al zo lang uitgekeken naar deze wandeling, en ergens wisten we dat het zwaar en moeilijk kon worden, zeker nu onze conditie niet erg top was na weinig te hebben gesport door het jaar. De kleine voorbereidingen door enkele zondagswandelingen in Pajottenland bij de laatste nazomerdagen konden niet echt tellen. Gezien de afstand, de temperatuursverschillen, de mogelijkheid op eventuele neerslag hadden we ons goed voorzien. Sander zijn voedselpakket bestond uit 4 chocokoeken, fruitenergie-repen en enkele kleine witte broodjes, 3liter water en 1,5liter Cola en een appel). Ik hield het iets gezonder met een half stokbroodje belegd met ham (honey baked), een appel en banaan, een kleine liter water en wat bosbessensapjes, in geval van energieboost had ik dan nog walnootjes en rozijntjes. Het gevolg van zoveel proviand was dat Sander dan maar besliste zijn grote rugzak mee te nemen. Hetgeen neerkwam op een dikke 8kilo op zijn rug. De wandeling van 18,6km heeft ons exact 6u en 55 minuten gekost, te weten dat we tussendoor korte pauzes hebben genomen om even naar adem te happen, (wanneer het supersteil omhoog ging (45°), even te picknicken aan de Emerald lakes (vulkanische meren) of aan de tussenhutjes. Voor de rest was het vooral uitkijken waar je liep aangezien het traject slechts gevormd was door al diegene die dit voor je hadden gedaan. Zo liepen we dus door de ene vallei over de andere bergkam, klauterend, haarspeldbochtjes makend, door smeltende sneeuw, en naarmate we daalden langs een bergrivier naar beneden. Op sommige momenten adembenemend, en juist als je je foto camera al had uitgehaald om dit zicht te proberen vast te leggen, en terugstak, terwijl je alweer een paar passen hoger nam.. was het zicht daar toch net weer ietsje mooier, zag je net weer ietsje meer van de horizon, en ontdekte je net weer iets anders aan de andere kant van de berg. Het weer op zich viel nog goed mee.. een beetje koud aan de top, maar het blousje dat ik droeg (gisteren gekocht samen met de waterdichte broeken), gemaakt van merino-vacht van de nationale bergschapen, heeft mij ongelooflijk warm gehouden. (De kledij die hier wordt ontworpen voor bergsporten staat bekend voor zijn kwaliteit, en ja hoor.. dat heb k aan der lijve mogen ondervinden). Na de wandeling, waar we zijn vanaf gekomen met een kleine blaar op de dike teen, een beetje losse en pijnlijke knieën en slechts enkele schuifpartijen door de gladheid van de stenen, zijn we als koningen te rijk neergeplofd in het gras. Ik wou per se een “voor” en “na”-foto maar het triomf op onze gezichten kon de vermoeidheid enigszins verstoppen. (zie zelf op de foto’s). Slechts een kleine domper op het triomfgevoel terwijl we terug strompelen naar de camper (na een busritje) is een kleine verkeersboete van 21 NZ$ (i.e. Eur 10). Zelfs aan de andere kant van de wereld worden we terug met ons neus op de feiten geduwd..
Sander staat momenteel het zweet van zich af te douchen in een publieke toilet en doucheruimte. Nieuw-Zeeland heeft het wel op backpackers, en deze toiletten worden dermate goed onderhouden, dat het veel aangenamer is daar te douchen dan in de kleine douche in de camper zelf.. (een kleine douche die zich praktisch gezien richt op het daar aanwezige toilet). Ze hebben hier zelfs een soort spray in het toilet staan dat je kan spuiten op het wc-papier waarmee je de bril kan afvegen alvorens erop hygienisch plaats te nemen. Voila, mijn deel is af… kga mij ook snel douchen alvorens het daar sluit.. tot de volgende ..
Sander staat momenteel het zweet van zich af te douchen in een publieke toilet en doucheruimte. Nieuw-Zeeland heeft het wel op backpackers, en deze toiletten worden dermate goed onderhouden, dat het veel aangenamer is daar te douchen dan in de kleine douche in de camper zelf.. (een kleine douche die zich praktisch gezien richt op het daar aanwezige toilet). Ze hebben hier zelfs een soort spray in het toilet staan dat je kan spuiten op het wc-papier waarmee je de bril kan afvegen alvorens erop hygienisch plaats te nemen. Voila, mijn deel is af… kga mij ook snel douchen alvorens het daar sluit.. tot de volgende ..
de afgelopen dagen....
Okay, waar was ik ook alweer gebleven....Na Auckland en het oppikken van onze woonwagen, die toch wat groter uitviel dan wat we eerst in gedachten hadden,reden we naar de stranden van Karekare en Piha, alwaar de met Oscars bekroonde film "The Piano" werd opgenomen. Om daar te geraken, werden mijn chauffeurskunsten danig op de proef gesteld. Op een draaiend parcours, met korte, scherpe bochten die mekaar snel opvolgen, ging het door een Jurassic-achtig landschap richting strand. Niet zo simpel,bochten aansnijden, rijdend langs de andere kant van de weg en met de linkerhand dienen te schakelen. Af en toe schakel ik een "vitesse" te hoog, waardoor het campertje begint te schudden en stilvalt op de bergopjes. Je kan duidelijk merken dat Nieuw-Zeeland gevormd is door vulkaanerupties. Neem het glooiende landschap van het Pajottenland en ver10voudig de respectievelijke hoogtes en laagtes.
Enfin, veilig en wel komen we aan in Karekare. We droppen ons mobiel huis op de daarvoor voorziene parkeerplaats enwandelen door de duinen, richting zee. Er zwemmen 3 eendjes doorheen een poeltje, die natuurlijk mijn aandacht trekken.Ik zet me op een hurkje, neem een takje, en begin "kwek-kwek"-geluiden te maken. En inderdaad ze komen af. De eerste komtaan land, wellicht ging zijn aandacht uit naar het stokje dat ik in mijn vingers had en kwam ie niet af op mijn geluidjes, want voor ik het besefte, hapte het eendje in mijn vingers. Omdat er voor hen niets lekker te rapen viel, verdwenen ze weer van waar ze kwamen. We zetten onze weg verder, het strand ziet zwart! Niet van het volk, want dat is er niet... eenprachtig verlaten zwart strand. Zwart zand dat afkomstig is van (alweer) de vulcanologische ondergrond van dezeregio, basalt. Wat me ook opvalt, is de grootte van de schelpen die je hier vindt, een schelp van 4-5 cm diameter is hier normaal.
Na het strandbezoekje, terug de camper in en sjeezen we naar Te Puke, de geboorteplaats van de Kiwi zoals we die vandaagkennen, het fruit wel te verstaan. We passeren eerst Waihi, een dorpje met een goudmijn. Spijtig genoeg is het zondag, enjep, je kan het al raden, de mijn is dan gesloten. We rijden verder naar Te Puke, bestemming Kiwi 360°, een allesomvattendcentrum wat betreft het Kiwi-fruit. We komen na een lange rit, redelijk laat aan en bleek dat het centrum gesloten was, wegenseen privé-feest. Blijkbaar vinden in de "kiwi-gaarden" geregeld feestjes plaats, wellicht omwille van het mooie uitzicht.Eventjes historisch feit: de Ierse "uitvinder" van de Kiwi, zijn naam ontsnapt me nu eventjes, was een eigenlijk een slim ondernemer.Hoe multimiljardair worden in enkele ogenblikken? had die man gedacht.. wel hier volgt het recept daarvoor. Men neme een exotische,landvreemde vrucht (in dit geval de Chinese kruisbes), men mengt deze vrucht met andere variëteiten van deze soort, men verkrijgteen nieuwe soort, men geve deze de naam van het plaatselijke schattige dier en roepe het uit tot nationale vrucht.Alstublieft, een gezonde vrucht boordevol vitamine C, die daarenboven nog eens 6 maanden houdbaar blijft! En daardoor op kortetermijn en heus export-succes wordt! (de creatie van de Kiwi dateert van begin 1900). Zover de geschiedenisles :-)
Ons avontuur brengt ons in Rotorua ofte "the smelly city". Eventjes uitstappen en de geur van rotte eieren slaat je om de neus.Praise the lord, Allelujah, zo stinken! Amaai. Alles went zeggen ze, wel in dit geval mogen we van geluk spreken. We zoeken een kampeerplaats op, omdat de batterij van Aline's camera het begeven heeft en we enkel elektriciteit kunnen aftappen als we "aangesloten" zijn. Ook al omdat in de wijde omgeving geen enkel restaurant of café meer open is/was, zondag remember!Bleek het een redelijk marginale camping te zijn, het domein stond ook al enkele tijd te koop, maar toch werden we hartelijkontvangen door een kleine, ronde, redelijk corpulente dame ontvangen, die tegelijkertijd zowel naar links als naar rechts keek.Haar man, wiens éne been omgekeerd stond en maar de helft zo breed was als zijn andere, deelde ons mee dat we mochten kiezen op welke plaats we stonden, en als er een probleem was, mochten we hen altijd komen storen en hij wees naar de oude schoolbus die in een hoekje van het terrein stond. Anytime! Die bus was dus wel degelijk hun huis! Kort nadien kwam het ronde, doch vriendelijke vrouwtje naar me toe en moest ik de nummerplaat van de wagen en mijn land van herkomst invullen op een papiertje.Want toen ik "Belgium" antwoordde, stak ze me gewoon het papier en schrijfgerief in mijn handen. Ben ik nu achterdochtig door te denken: analfabeet?
We brengen een rustige nacht door, slapen uit en vertrekken in de vroege middag naar Te Wairoa a.k.a. The Buried Village a.k.a. Nieuw-Zeelands Pompei. Ergens in 1886 ( opgepast, de geschiedenisles is opnieuw begonnen!) barst de vulkaan Tarawera uit en brengt vernieling toe van nooit geziene omvang in de regio. Enkele dorpen worden compleet van de kaart geveegd en begraven onderlavastromen, dit dorp werd onder modder bedolven. Een middelgroot dorp, waar ook toeristen verbleven. Toen ik dit in een brochure en de reisgids las, was ik compleet verkocht! Ik moest en zou dit zien, maar was na afloop van het bezoek wat teleurgesteld.Veel stond er niet meer op de site, allesbehalve Herculaneum- of Pompei-achtig. Het dient gezegd: het museum zelf en het opzet vanhet buitenluchtmuseum was wel origineel. Alles werd verteld aan de hand van brieven die een fictief personage schreef naar haar moeder.Het personage Margaret was op huwelijkreis geweest naar dit dorp en toen ze hoorde van de uitbarsting en verwoesting, keerde ze prompt terug en schreef haar indrukken neer. Tijdens die fameuze uitbarsting werden ook de Pink & White Terraces verwoest, die beschouwd werden als het 8e wereldwonder. Dit waren enorme kalkstenenbaden, natuurlijk gevormd, en gevuld met warm geothermisch water.Voor meer info hierover, google maar!
Na deze site gingen we naar Wai-O-Tapu, een zogezegd Thermal Wonderland. (http://www.geyserland.co.nz/) En dat bleek verdraaid ook nog te kloppen. Een heel kleindeel van dit vulkanische gebied staat open voor het publiek en dat is toch al gauw anderhalf uur stappen. Deze wandeling brengt ons door bosjes die lijken alsof ze waren bespoten met een open andere roetspray, overal op de takjes zie je felros stof liggen. Effedichterbij komen en het blijken korstmossen te zijn, korstmossen van een kleur zoals alleen verse roest kan lijken! Oranje wordt afgewisseldmet felgroene varens, gele zwavelkristallen die boven kraters hangen en een ongelijklijke stank produceren, fluogele vijvers, donkergroenemeren, turquoize vijvers, .. het is echt een kleurenpalet dat je hier te zien krijgt. Spijtig dat het regent en nevelt, want anders zouden de kleuren nog veel beter te zien zijn op foto.Ik kan het natuurlijk niet laten en steek af en toe mijn vinger in één of ander borrelend poeltje. De ene keer voelt het lekkerwarm aan, de andere keren verbrand ik haast mijn vinger! Op het einde van de wandeling en bij het verlaten van het domein, moet je je naam doorstrepen in het logboek. Kwestie van zeker te zijn dat de bewakers, die na sluitingstijd sowieso een finale ronde doen, geen geroosterd lijk te vinden krijgen.
Het begint ondertussen echt wel goed te regenen and we're heading to Waitomo. We hebben zo'n 240 km te gaan langs kleine baantjesen weten dus dat het pikdonker zal zijn eer we er aankomen. Ergens onderweg, in een klein dorp, vinden we nog een tankstation, waarwe onze mobilhome voor de eerste keer mogen volgooien. Service aan de pomp is een standaard gebruik hier. "Fill 'em up" beantwoord ikde pompbediende en vraag hem hoe we in Waitomo kunnen geraken. Vriendelijk wijst hij naar zijn vrouw achter de toog en fluistert metoe "ask her for a map, she'll know what you mean" en inderdaad, wanneer ik ga afrekenen en achter " a map to the Waitomo caves" vraaggeeft ze me een kopie van een handgetekend plan hoe ik het dorp moet uitrijden en welke baan ik moet nemen naar de caves! Dit is New-Zealand hospitality ten top!Het begint te schemeren en we besluiten om ons eventjes "van kant te zetten" en een lekkere avondmaaltijd te nuttigen. Voor we het wetenrijden we de Arapuni-dam over en parkeren ons aan het pleintje er juist achter. Blijkt dit de oudste stuwdam te zijn in Nieuw-Zeeland.Wat een treffer. Ik loop wat rond de dam en plots stopt een voorbijrijdende auto en die man begint spontaan een babbeltje met me. Waar ik vandaan kom, waar ik naartoe ga, dat dit een fantastische plaats is, dat er hier serieuze forellen zitten, die je met een goed net zo uit het water kan scheppen (Timmekeeeeeeuh, dit is iets voor u!) Die Kiwi's toch! Vriendelijke mensen!
's Avonds laat en na menig "road kill" te hebben opgemerkt op deze banen, komen we aan in Waitomo, We stoppen langs de straatkant envallen in slaap. Het regent die nacht pijpestelen! Niet met emmers, ook niet met bakken, maar wel met containers valt het water uit de lucht.(voor het verslag van Waitomo, lees de vorige post)Ik vergat toen wel te melden dat de gids, toen we aan de abseil begonnen, ons begroette met de woorden:" Welcome to paradise!"Welnu, hoe langer ik hier ben (en ik heb nog maar een fractie gezien wat dit land te bieden heeft), hoe meer ik geneigd ben om die mensgelijk te geven. Mensen zijn vriendelijk, ik moet soms wel nog wat wennen aan het accent. Het is ook een proper land; mensen wordenvoortdurend gemotiveerd en geëngageerd om milievriendelijk te denken/zijn. Ik stel me de vraag waarom ik per sé een camper met wc en douchemoest hebben, terwijl er echt overal openbare toiletten zijn, die gratis zijn én zelfs properder dan de betalende toiletten bij ons!Public showers zijn er ook, maar deze zijn meestal betalend.Soit, er leeft ook een soort Belgen-Olland gevoel hier, maar dan met de Australiërs. Of zoals diezelfde gids zei, op mijn vraag watdie dode dieren op de weg waren: "They're oppossum, they're Australian, if you kill 12 of 'em a week, you get free citizenship"Samen lachtten we....(oppossum is een knaagdier, ingevoerd uit Australië, vertoeft in grote getale hier en brengt ernstige schade toe aan het milieu, eet bv ganse kiwi's, het beest, op)Vergelijk het met een vossen- of rattenplaag in België.
Vanuit Waitomo vertrokken we naar Taupo. Ligt aan een 620km² groot meer. Morgen gaan we daar een heuse dagwandeling op 2000m hoogte doen, de zongenaamde Tongariro Crossing. Blijkt dat dit een halve bergtocht wordt, waardoor we nog rap-rap naar de dichtsbijzijnde sportwinkelmochten hollen achter een waterdichte broek, want zonder zo'n broek worden we niet toegelaten.Taupo dus, eerste afspraak met outdoorsport (voor mij dan toch); bungy jumping. Ondanks het jennen van Aline, stap ik zonder schrik het I-centre binnen om een afspraak te maken. We begeven ons naar de jump-site, ik vul de nodige paperassen in en ga naar de springplank.So far, nog steeds geen schrik.De begeleider ginder vroeg me om te gaan zitten op een bankje en deed ie een touw en hengels rond mijn enkels en benen. Binnen een minuutmoest ik me naar de zijkant van het platform begeven, wat ik ook deed. Ik keek nogmaals naar beneden, nog steeds geen schrik. Plots wees die instructeur naar een plastic plaatje op de grond, place your feet here and jump! And jump? dacht ik bij mezelf, en toen panikeerde eventjes: gewoon springen? zomaar ? geen extra instructies of checks nodig? Ik dacht plots aan het abseilen, waar het inheisen in je koorden en touwen al gauw een dikke 5 minuten in beslag nam, terwijl hier het amper een minuut bedroeg. Ik zei tegen die instructeur toen ik nog eens die 47m naar beneden keek; "just push me otherwise I probably start doubting my jump". En dat deed ie ook.Als een spast dook ik naar beneden, voeten eerst en wapperend met de armen, wellicht een reflex om toch te kunnen vliegen :)Maar wel een fantastisch gevoel! "First jump?" vroeg de man die me onderaan losmaakte. "Yep, but I was scared", was mijn antwoord. "That's normal, you'll fly the next time"Inderdaad, toen ik x-aantal minuten later naar boven aan het klauteren was, voelde ik waarom iedereen met het hoofd eerst sprong. De ommekeer, toen het koord zijn maximale lengte had bereikt, en ik dus 180° gedraaid werd, die krachten werden opgevangen door mijn nek.Ook door de schrik, en dus spierspanningen, werd dit wellicht versterkt. Nu 's avonds heb ik er geen last meer van.Onze rustdag bestond er nog in van de Tongariro Crossing te boeken (we vertrekken immers om 5u30 's ochtends!), beetje rondwandelen langshet meer (de zwarte zwanen hier zijn tammer dan die in Herfelingen, maar schijten minstens evenveel!) en in de stad (dooie boel).
Terwijl Aline lekker stond te douchen, had ik, tijdens het roken van een sigaret, in het park van Taupo een 2de encounter met "God". Ditmaal was het een getuige van Jehova, inclusief de hoed op haar hoofd, die me enkele Watchtowers in mijn pollen stak en prompt begon te citerenuit de bijbel, inclusief de verwijzingen naar het zwarte boekje.Ze vroeg me ook wat ik morgen ging doen, en alvorens ze vertrok, beloofde ze dat ze me ging opwachten na onze crossing om mijn mening te horen over de artikels uit die boekjes. "Hell yeah"!De eerste maal dat ik met mijn atheïsme geconfronteerd werd, was toen ik in Little India (wijk in Singapore) te horen kreeg van een Indiër (logisch)dat ik een communist was. Ik had, toen ik Aline duidde op de aanwezigheid van het Aum-teken op een shirt (het logo dat ik voor mijn uitnodiging van het verjaardagsfeestje had gebruikt), op zijn vraag "do you believe in God?", "no" geantwoord en prompt kreeg ik een ganse uiteenzetting over They believe not in forces, Communists believe in powers. The power to give, the power to love, the power to rule.
Enfin, dit alles brengt ons aan de vooravond van de crossing. Morgen wordt dit tesamen met het verslag daarvan gepost! Alsook de foto-update!
(hier volgt een ;-), een inside-joke)
Enfin, veilig en wel komen we aan in Karekare. We droppen ons mobiel huis op de daarvoor voorziene parkeerplaats enwandelen door de duinen, richting zee. Er zwemmen 3 eendjes doorheen een poeltje, die natuurlijk mijn aandacht trekken.Ik zet me op een hurkje, neem een takje, en begin "kwek-kwek"-geluiden te maken. En inderdaad ze komen af. De eerste komtaan land, wellicht ging zijn aandacht uit naar het stokje dat ik in mijn vingers had en kwam ie niet af op mijn geluidjes, want voor ik het besefte, hapte het eendje in mijn vingers. Omdat er voor hen niets lekker te rapen viel, verdwenen ze weer van waar ze kwamen. We zetten onze weg verder, het strand ziet zwart! Niet van het volk, want dat is er niet... eenprachtig verlaten zwart strand. Zwart zand dat afkomstig is van (alweer) de vulcanologische ondergrond van dezeregio, basalt. Wat me ook opvalt, is de grootte van de schelpen die je hier vindt, een schelp van 4-5 cm diameter is hier normaal.
Na het strandbezoekje, terug de camper in en sjeezen we naar Te Puke, de geboorteplaats van de Kiwi zoals we die vandaagkennen, het fruit wel te verstaan. We passeren eerst Waihi, een dorpje met een goudmijn. Spijtig genoeg is het zondag, enjep, je kan het al raden, de mijn is dan gesloten. We rijden verder naar Te Puke, bestemming Kiwi 360°, een allesomvattendcentrum wat betreft het Kiwi-fruit. We komen na een lange rit, redelijk laat aan en bleek dat het centrum gesloten was, wegenseen privé-feest. Blijkbaar vinden in de "kiwi-gaarden" geregeld feestjes plaats, wellicht omwille van het mooie uitzicht.Eventjes historisch feit: de Ierse "uitvinder" van de Kiwi, zijn naam ontsnapt me nu eventjes, was een eigenlijk een slim ondernemer.Hoe multimiljardair worden in enkele ogenblikken? had die man gedacht.. wel hier volgt het recept daarvoor. Men neme een exotische,landvreemde vrucht (in dit geval de Chinese kruisbes), men mengt deze vrucht met andere variëteiten van deze soort, men verkrijgteen nieuwe soort, men geve deze de naam van het plaatselijke schattige dier en roepe het uit tot nationale vrucht.Alstublieft, een gezonde vrucht boordevol vitamine C, die daarenboven nog eens 6 maanden houdbaar blijft! En daardoor op kortetermijn en heus export-succes wordt! (de creatie van de Kiwi dateert van begin 1900). Zover de geschiedenisles :-)
Ons avontuur brengt ons in Rotorua ofte "the smelly city". Eventjes uitstappen en de geur van rotte eieren slaat je om de neus.Praise the lord, Allelujah, zo stinken! Amaai. Alles went zeggen ze, wel in dit geval mogen we van geluk spreken. We zoeken een kampeerplaats op, omdat de batterij van Aline's camera het begeven heeft en we enkel elektriciteit kunnen aftappen als we "aangesloten" zijn. Ook al omdat in de wijde omgeving geen enkel restaurant of café meer open is/was, zondag remember!Bleek het een redelijk marginale camping te zijn, het domein stond ook al enkele tijd te koop, maar toch werden we hartelijkontvangen door een kleine, ronde, redelijk corpulente dame ontvangen, die tegelijkertijd zowel naar links als naar rechts keek.Haar man, wiens éne been omgekeerd stond en maar de helft zo breed was als zijn andere, deelde ons mee dat we mochten kiezen op welke plaats we stonden, en als er een probleem was, mochten we hen altijd komen storen en hij wees naar de oude schoolbus die in een hoekje van het terrein stond. Anytime! Die bus was dus wel degelijk hun huis! Kort nadien kwam het ronde, doch vriendelijke vrouwtje naar me toe en moest ik de nummerplaat van de wagen en mijn land van herkomst invullen op een papiertje.Want toen ik "Belgium" antwoordde, stak ze me gewoon het papier en schrijfgerief in mijn handen. Ben ik nu achterdochtig door te denken: analfabeet?
We brengen een rustige nacht door, slapen uit en vertrekken in de vroege middag naar Te Wairoa a.k.a. The Buried Village a.k.a. Nieuw-Zeelands Pompei. Ergens in 1886 ( opgepast, de geschiedenisles is opnieuw begonnen!) barst de vulkaan Tarawera uit en brengt vernieling toe van nooit geziene omvang in de regio. Enkele dorpen worden compleet van de kaart geveegd en begraven onderlavastromen, dit dorp werd onder modder bedolven. Een middelgroot dorp, waar ook toeristen verbleven. Toen ik dit in een brochure en de reisgids las, was ik compleet verkocht! Ik moest en zou dit zien, maar was na afloop van het bezoek wat teleurgesteld.Veel stond er niet meer op de site, allesbehalve Herculaneum- of Pompei-achtig. Het dient gezegd: het museum zelf en het opzet vanhet buitenluchtmuseum was wel origineel. Alles werd verteld aan de hand van brieven die een fictief personage schreef naar haar moeder.Het personage Margaret was op huwelijkreis geweest naar dit dorp en toen ze hoorde van de uitbarsting en verwoesting, keerde ze prompt terug en schreef haar indrukken neer. Tijdens die fameuze uitbarsting werden ook de Pink & White Terraces verwoest, die beschouwd werden als het 8e wereldwonder. Dit waren enorme kalkstenenbaden, natuurlijk gevormd, en gevuld met warm geothermisch water.Voor meer info hierover, google maar!
Na deze site gingen we naar Wai-O-Tapu, een zogezegd Thermal Wonderland. (http://www.geyserland.co.nz/) En dat bleek verdraaid ook nog te kloppen. Een heel kleindeel van dit vulkanische gebied staat open voor het publiek en dat is toch al gauw anderhalf uur stappen. Deze wandeling brengt ons door bosjes die lijken alsof ze waren bespoten met een open andere roetspray, overal op de takjes zie je felros stof liggen. Effedichterbij komen en het blijken korstmossen te zijn, korstmossen van een kleur zoals alleen verse roest kan lijken! Oranje wordt afgewisseldmet felgroene varens, gele zwavelkristallen die boven kraters hangen en een ongelijklijke stank produceren, fluogele vijvers, donkergroenemeren, turquoize vijvers, .. het is echt een kleurenpalet dat je hier te zien krijgt. Spijtig dat het regent en nevelt, want anders zouden de kleuren nog veel beter te zien zijn op foto.Ik kan het natuurlijk niet laten en steek af en toe mijn vinger in één of ander borrelend poeltje. De ene keer voelt het lekkerwarm aan, de andere keren verbrand ik haast mijn vinger! Op het einde van de wandeling en bij het verlaten van het domein, moet je je naam doorstrepen in het logboek. Kwestie van zeker te zijn dat de bewakers, die na sluitingstijd sowieso een finale ronde doen, geen geroosterd lijk te vinden krijgen.
Het begint ondertussen echt wel goed te regenen and we're heading to Waitomo. We hebben zo'n 240 km te gaan langs kleine baantjesen weten dus dat het pikdonker zal zijn eer we er aankomen. Ergens onderweg, in een klein dorp, vinden we nog een tankstation, waarwe onze mobilhome voor de eerste keer mogen volgooien. Service aan de pomp is een standaard gebruik hier. "Fill 'em up" beantwoord ikde pompbediende en vraag hem hoe we in Waitomo kunnen geraken. Vriendelijk wijst hij naar zijn vrouw achter de toog en fluistert metoe "ask her for a map, she'll know what you mean" en inderdaad, wanneer ik ga afrekenen en achter " a map to the Waitomo caves" vraaggeeft ze me een kopie van een handgetekend plan hoe ik het dorp moet uitrijden en welke baan ik moet nemen naar de caves! Dit is New-Zealand hospitality ten top!Het begint te schemeren en we besluiten om ons eventjes "van kant te zetten" en een lekkere avondmaaltijd te nuttigen. Voor we het wetenrijden we de Arapuni-dam over en parkeren ons aan het pleintje er juist achter. Blijkt dit de oudste stuwdam te zijn in Nieuw-Zeeland.Wat een treffer. Ik loop wat rond de dam en plots stopt een voorbijrijdende auto en die man begint spontaan een babbeltje met me. Waar ik vandaan kom, waar ik naartoe ga, dat dit een fantastische plaats is, dat er hier serieuze forellen zitten, die je met een goed net zo uit het water kan scheppen (Timmekeeeeeeuh, dit is iets voor u!) Die Kiwi's toch! Vriendelijke mensen!
's Avonds laat en na menig "road kill" te hebben opgemerkt op deze banen, komen we aan in Waitomo, We stoppen langs de straatkant envallen in slaap. Het regent die nacht pijpestelen! Niet met emmers, ook niet met bakken, maar wel met containers valt het water uit de lucht.(voor het verslag van Waitomo, lees de vorige post)Ik vergat toen wel te melden dat de gids, toen we aan de abseil begonnen, ons begroette met de woorden:" Welcome to paradise!"Welnu, hoe langer ik hier ben (en ik heb nog maar een fractie gezien wat dit land te bieden heeft), hoe meer ik geneigd ben om die mensgelijk te geven. Mensen zijn vriendelijk, ik moet soms wel nog wat wennen aan het accent. Het is ook een proper land; mensen wordenvoortdurend gemotiveerd en geëngageerd om milievriendelijk te denken/zijn. Ik stel me de vraag waarom ik per sé een camper met wc en douchemoest hebben, terwijl er echt overal openbare toiletten zijn, die gratis zijn én zelfs properder dan de betalende toiletten bij ons!Public showers zijn er ook, maar deze zijn meestal betalend.Soit, er leeft ook een soort Belgen-Olland gevoel hier, maar dan met de Australiërs. Of zoals diezelfde gids zei, op mijn vraag watdie dode dieren op de weg waren: "They're oppossum, they're Australian, if you kill 12 of 'em a week, you get free citizenship"Samen lachtten we....(oppossum is een knaagdier, ingevoerd uit Australië, vertoeft in grote getale hier en brengt ernstige schade toe aan het milieu, eet bv ganse kiwi's, het beest, op)Vergelijk het met een vossen- of rattenplaag in België.
Vanuit Waitomo vertrokken we naar Taupo. Ligt aan een 620km² groot meer. Morgen gaan we daar een heuse dagwandeling op 2000m hoogte doen, de zongenaamde Tongariro Crossing. Blijkt dat dit een halve bergtocht wordt, waardoor we nog rap-rap naar de dichtsbijzijnde sportwinkelmochten hollen achter een waterdichte broek, want zonder zo'n broek worden we niet toegelaten.Taupo dus, eerste afspraak met outdoorsport (voor mij dan toch); bungy jumping. Ondanks het jennen van Aline, stap ik zonder schrik het I-centre binnen om een afspraak te maken. We begeven ons naar de jump-site, ik vul de nodige paperassen in en ga naar de springplank.So far, nog steeds geen schrik.De begeleider ginder vroeg me om te gaan zitten op een bankje en deed ie een touw en hengels rond mijn enkels en benen. Binnen een minuutmoest ik me naar de zijkant van het platform begeven, wat ik ook deed. Ik keek nogmaals naar beneden, nog steeds geen schrik. Plots wees die instructeur naar een plastic plaatje op de grond, place your feet here and jump! And jump? dacht ik bij mezelf, en toen panikeerde eventjes: gewoon springen? zomaar ? geen extra instructies of checks nodig? Ik dacht plots aan het abseilen, waar het inheisen in je koorden en touwen al gauw een dikke 5 minuten in beslag nam, terwijl hier het amper een minuut bedroeg. Ik zei tegen die instructeur toen ik nog eens die 47m naar beneden keek; "just push me otherwise I probably start doubting my jump". En dat deed ie ook.Als een spast dook ik naar beneden, voeten eerst en wapperend met de armen, wellicht een reflex om toch te kunnen vliegen :)Maar wel een fantastisch gevoel! "First jump?" vroeg de man die me onderaan losmaakte. "Yep, but I was scared", was mijn antwoord. "That's normal, you'll fly the next time"Inderdaad, toen ik x-aantal minuten later naar boven aan het klauteren was, voelde ik waarom iedereen met het hoofd eerst sprong. De ommekeer, toen het koord zijn maximale lengte had bereikt, en ik dus 180° gedraaid werd, die krachten werden opgevangen door mijn nek.Ook door de schrik, en dus spierspanningen, werd dit wellicht versterkt. Nu 's avonds heb ik er geen last meer van.Onze rustdag bestond er nog in van de Tongariro Crossing te boeken (we vertrekken immers om 5u30 's ochtends!), beetje rondwandelen langshet meer (de zwarte zwanen hier zijn tammer dan die in Herfelingen, maar schijten minstens evenveel!) en in de stad (dooie boel).
Terwijl Aline lekker stond te douchen, had ik, tijdens het roken van een sigaret, in het park van Taupo een 2de encounter met "God". Ditmaal was het een getuige van Jehova, inclusief de hoed op haar hoofd, die me enkele Watchtowers in mijn pollen stak en prompt begon te citerenuit de bijbel, inclusief de verwijzingen naar het zwarte boekje.Ze vroeg me ook wat ik morgen ging doen, en alvorens ze vertrok, beloofde ze dat ze me ging opwachten na onze crossing om mijn mening te horen over de artikels uit die boekjes. "Hell yeah"!De eerste maal dat ik met mijn atheïsme geconfronteerd werd, was toen ik in Little India (wijk in Singapore) te horen kreeg van een Indiër (logisch)dat ik een communist was. Ik had, toen ik Aline duidde op de aanwezigheid van het Aum-teken op een shirt (het logo dat ik voor mijn uitnodiging van het verjaardagsfeestje had gebruikt), op zijn vraag "do you believe in God?", "no" geantwoord en prompt kreeg ik een ganse uiteenzetting over They believe not in forces, Communists believe in powers. The power to give, the power to love, the power to rule.
Enfin, dit alles brengt ons aan de vooravond van de crossing. Morgen wordt dit tesamen met het verslag daarvan gepost! Alsook de foto-update!
(hier volgt een ;-), een inside-joke)
maandag 5 november 2007
Van Waitomo tot Taupo
Inderdaad, Sander zit hier vlot zijn fish en chips te verorberen (een beetje een veredelde versie van fishsticks en een portie frietjes), maar blijkbaar een nationaal maal. Daarnaast zijn ze opvallend bezig met gezonde voeding.. "fat free" products, daar gooien ze je de oren mee rond, en de shampoo's zijn "soap free". We hebben al enkele dagen lekker "gezond" gekookt in ons campertje en het valt reuze mee. Het leuke is dat we inderdaad "bij wijze van spreke" kunnen gaan staan waar we willen, gordijntjes toe trekken en slapen. Het enige nadeel wat we tot nu gemerkt hebben is dat de electriciteit (voor het opladen van batterijen van pc en camera) alleen lukt als we ook effectief electriciteit aansluiten. Wat maakte dat we aan het meer van Rotorua toch een camping moesten opzoeken. Te weten dat Rotorua in een vulkanisch gebied ligt, wat maakt dat je je neus moest dichtknijpen de zwavel (lees:rotte eieren) lucht. . Gelukkig in de camper zelf er weinig last van. De volgende dag zijn we zo een vulkanisch gebied gaan bezoeken om inderdaad de kraters, waaronder ene met bijnaam 'devils' home' van kort bij te kunnen aanschouwen. Uitzonderlijk rare varens bedekt met oranjekleurig mos, fluogele kraterpoelen, modderspattende kraters. Zeker de moeite, maar de lucht, amai... zo kunnen stinken. De tweede nacht hebben we hier in Waitomo een nacht van regen en storm meegemaakt, en zo blijft het tot nu toe enorm gevarieerd ;o) Straks rijden we richting Taupo (een meer op het Noordereiland). De plek om te bungee jumpen, maar die eer laat ik aan Sander. We hebben ook al beslist Mount Egmont/New Plymouth te skippen, aangezien we al merken dat we met die Camper met moeite 100km/u kunnen sjeezen op van die toch wel redelijk slingerwegen tussen heuvels bedekt met groen, schaapjes, koetjes en een boomgrens die opvallend hoger ligt dan bij ons. We hebben vooral vernomen ons zo rap mogelijk naar het zuidereiland te begeven aangezien daar de dingen nog prachtiger en uitzonderlijk zijn.
Eerste dagen New Zealand
Good day man!
zo begroeten de kiwi's mij hier. We zitten nu in Waitomo (http://www.waitomo.com), alwaar we zopas aan Blackwater rafting én abseiling gedaan hebben; d.i. respectievelijk een binnenband onder uw gat gestoken krijgen en 300m onder de grond op een wild water-riviertje losgelaten worden, en nadien een kloof van 55m, bengelend aan een koord, naar beneden laten glijden. Dit is ook een site alwaar de Nieuw-Zeelandse "glowworm" welig tiert. Prachtig om zien!
Ik ga in het kort schetsen wat we de voorbije dagen beleefd hebben, want het is alweer enkele dagen geleden sinds de laatste post.
Geland in Auckland, getrokken naar het Albert Park backpackers hostel en direct de stad in!
Auckland stelt niet zoveel voor, maar is zeker geen onaangename stad. Wandelingen gemaakt door het centrum & de haven, bezoekje gebracht aan de grootste toren van het zuidelijk halfrond, namelijk Skytower! 's Avonds zijn we gaan eten met een vriend van Aline, Sil, die ook op doortocht is door dit landje!
De vermoeidheid van de afgelopen eist toch zijn tol, wat resulteert in middagdutjes die wat uitlopen en waardoor ik de jump van 192m hoogte (vanop een platform van de skytower) mis. Geen erg, nu zijn we tenminste uitgerust.
Ook lekker gegeten trouwens: de klassieker Fish & Chips is van hoogstaande kwaliteit en natuurlijk de new-zealand greenlips! Dit zijn monstermosselen met een groene rond op de schelp! Denk aan een Zeelandse (de hollanders) Jumbo mossel en doe die grootte maal 3!
De dag nadien houden we een taxi tegen die ons naar het verhuurbedrijf brengt waar we onze camper gaan ophalen. George, zo heette die taxichauffeur, een gezellige dikkerd, die bijna onverstaanbaar Engels wauwelde, bleek van Fiji te komen en een voorliefde te hebben voor manueel geschakelde auto's. Blijkbaar hoorde hij ook niet zo goed, want babbelen bleek gewoon roepen te zijn :-)
Enfin, nadiet ie bijna 2 accidenten veroorzaakt had met zijn automaat van een taxi, konden we eindelijk onze camper oppikken!
Ik ga de pc nu overhandingen aan Aline zodat ook zij wat kan typen en nadien plaatsen we zeker nog wat fotootjes op de site!
zo begroeten de kiwi's mij hier. We zitten nu in Waitomo (http://www.waitomo.com), alwaar we zopas aan Blackwater rafting én abseiling gedaan hebben; d.i. respectievelijk een binnenband onder uw gat gestoken krijgen en 300m onder de grond op een wild water-riviertje losgelaten worden, en nadien een kloof van 55m, bengelend aan een koord, naar beneden laten glijden. Dit is ook een site alwaar de Nieuw-Zeelandse "glowworm" welig tiert. Prachtig om zien!
Ik ga in het kort schetsen wat we de voorbije dagen beleefd hebben, want het is alweer enkele dagen geleden sinds de laatste post.
Geland in Auckland, getrokken naar het Albert Park backpackers hostel en direct de stad in!
Auckland stelt niet zoveel voor, maar is zeker geen onaangename stad. Wandelingen gemaakt door het centrum & de haven, bezoekje gebracht aan de grootste toren van het zuidelijk halfrond, namelijk Skytower! 's Avonds zijn we gaan eten met een vriend van Aline, Sil, die ook op doortocht is door dit landje!
De vermoeidheid van de afgelopen eist toch zijn tol, wat resulteert in middagdutjes die wat uitlopen en waardoor ik de jump van 192m hoogte (vanop een platform van de skytower) mis. Geen erg, nu zijn we tenminste uitgerust.
Ook lekker gegeten trouwens: de klassieker Fish & Chips is van hoogstaande kwaliteit en natuurlijk de new-zealand greenlips! Dit zijn monstermosselen met een groene rond op de schelp! Denk aan een Zeelandse (de hollanders) Jumbo mossel en doe die grootte maal 3!
De dag nadien houden we een taxi tegen die ons naar het verhuurbedrijf brengt waar we onze camper gaan ophalen. George, zo heette die taxichauffeur, een gezellige dikkerd, die bijna onverstaanbaar Engels wauwelde, bleek van Fiji te komen en een voorliefde te hebben voor manueel geschakelde auto's. Blijkbaar hoorde hij ook niet zo goed, want babbelen bleek gewoon roepen te zijn :-)
Enfin, nadiet ie bijna 2 accidenten veroorzaakt had met zijn automaat van een taxi, konden we eindelijk onze camper oppikken!
Ik ga de pc nu overhandingen aan Aline zodat ook zij wat kan typen en nadien plaatsen we zeker nog wat fotootjes op de site!
vrijdag 2 november 2007
Foto's online
Hallo allemaal,
we zitten sinds gisteren in Auckland, meer info volgt later. Juist om te laten weten dat we enkele fotootjes van ons bezoek aan Singapore online hebben gezet! Geniet ervan & laat gerust boodschapjes achter op onze blog!
slaapwel
we zitten sinds gisteren in Auckland, meer info volgt later. Juist om te laten weten dat we enkele fotootjes van ons bezoek aan Singapore online hebben gezet! Geniet ervan & laat gerust boodschapjes achter op onze blog!
slaapwel
woensdag 31 oktober 2007
First Stop: continued
Ok, eindelijk een luchthaven gevonden met alle faciliteiten, genoeg internetpc's, een smokers' corner en geweldige airco! Ik zit immers in Singapore Changi Airport, we wachten op onze vlucht naar sydney om een uur later ginds te vertrekken naar Auckland, noorden van Nieuw-Zeeland.
Om in korte lijnen het verhaal van gisteren af te maken....
Toen we met een deel van de bagage de luchthaven verlieten en een taxi-chauffeur aanspraken om ons naar het hostel te brengen, kon onze vakantie beginnen. Toen ik de chauffeur zijn taxi-pasje zag dat tegen de voorruit kleefde, moest ik eventjes lachen, de man die de taxi bestuurde leek totaal niet op de man op dat pasje. Best wel grappig, zeker omdat ie ook enkele keren diende te bellen om de weg te vragen ;-)
Toegekomen in het hostel, een grappige kamer zoals Aline al beschreef, deed ik mijn enige valies open. Op zoek naar "vers" kleedsel, bleek toch wel niet dat mijn fles cleaning gel voor het gelaat opengegaan was ! 250ml drets, verspreid over de inhoud van mijn valies. Gevloek en getier volgde, om nadien plaats te maken voor gelach. We lieten het niet aan ons hart komen en gingen de stad verkennen. Indrukken zullen ondertussen al geplaatst geweest zijn door mijn schatje.
Deze morgen werden we gewekt door het vriendelijke madammeke van de receptie, bericht ivm bagage: ze was terecht!
Ontbeten en de stad ingetrokken, nog profiteren van de laatste dag Singapore, deze keer met fototoestel met opgeladen battery. Singapore... ik weet nog steeds niet goed wat mijn finale impressie is van deze stad, het is een rare, soms kunstmatige plaats, maar 2 blokken verder leeft ze dan weer op. Net zoals de gebouwen trouwens, van prachtige skyscrapers, over Brits-koloniale huizen, naar kleine woningen, en dat allemaal door elkaar. Hetzelfde geldt voor de inwoners, je herkent ze zo; Chinezen, Indiers, Maleisers en Indonesiers, Moslims, ... Heel mooi om zien! Een ding zal me zeker bijblijven, nog nooit in mijn leven zo'n propere plaats gezien. Sigarettenpeuken op de grond zijn een zeldzaamheid, zwerfvuil ook. Overal staan as- en vuilnisbakken, je ziet mannen in stadsparken het gras onderhouden, straatvegers staan op blote voeten wat zaken bijeen te brengen, welgeteld 2 bedelaars gezien. Op al deze vlakken kunnen de meeste Westerse steden hier een puntje aan zuigen! en zeker op vlak van ruimtelijke ordening, grote gebouwen worden standaard omringd door parken en grasvelden, wat niet alleen het effect van zo'n wolkenkrabber versterkt, maar ook het "beton,glas en-staal benauwdheids"-gevoel wegneemt (het is inderdaad een rare term, maar ik kon het niet anders omschrijven)
Ik kan hier iedereen een bezoekje aanraden, maar je hoeft hier ook geen 3 dagen te verblijven. Ik heb het gezien komt als benadering goed overeen met het antwoord op de vraag: wat vond je ervan? Het is een leuke, interessante plaats, best wel een ervaring, maar het zou ook rap gaan vervelen. Ik ken mezelf :-)
Op naar het volgende dus, via Sydney naar Auckland, en daar kan het grote avontuur beginnen!
Yihaa.
.
Om in korte lijnen het verhaal van gisteren af te maken....
Toen we met een deel van de bagage de luchthaven verlieten en een taxi-chauffeur aanspraken om ons naar het hostel te brengen, kon onze vakantie beginnen. Toen ik de chauffeur zijn taxi-pasje zag dat tegen de voorruit kleefde, moest ik eventjes lachen, de man die de taxi bestuurde leek totaal niet op de man op dat pasje. Best wel grappig, zeker omdat ie ook enkele keren diende te bellen om de weg te vragen ;-)
Toegekomen in het hostel, een grappige kamer zoals Aline al beschreef, deed ik mijn enige valies open. Op zoek naar "vers" kleedsel, bleek toch wel niet dat mijn fles cleaning gel voor het gelaat opengegaan was ! 250ml drets, verspreid over de inhoud van mijn valies. Gevloek en getier volgde, om nadien plaats te maken voor gelach. We lieten het niet aan ons hart komen en gingen de stad verkennen. Indrukken zullen ondertussen al geplaatst geweest zijn door mijn schatje.
Deze morgen werden we gewekt door het vriendelijke madammeke van de receptie, bericht ivm bagage: ze was terecht!
Ontbeten en de stad ingetrokken, nog profiteren van de laatste dag Singapore, deze keer met fototoestel met opgeladen battery. Singapore... ik weet nog steeds niet goed wat mijn finale impressie is van deze stad, het is een rare, soms kunstmatige plaats, maar 2 blokken verder leeft ze dan weer op. Net zoals de gebouwen trouwens, van prachtige skyscrapers, over Brits-koloniale huizen, naar kleine woningen, en dat allemaal door elkaar. Hetzelfde geldt voor de inwoners, je herkent ze zo; Chinezen, Indiers, Maleisers en Indonesiers, Moslims, ... Heel mooi om zien! Een ding zal me zeker bijblijven, nog nooit in mijn leven zo'n propere plaats gezien. Sigarettenpeuken op de grond zijn een zeldzaamheid, zwerfvuil ook. Overal staan as- en vuilnisbakken, je ziet mannen in stadsparken het gras onderhouden, straatvegers staan op blote voeten wat zaken bijeen te brengen, welgeteld 2 bedelaars gezien. Op al deze vlakken kunnen de meeste Westerse steden hier een puntje aan zuigen! en zeker op vlak van ruimtelijke ordening, grote gebouwen worden standaard omringd door parken en grasvelden, wat niet alleen het effect van zo'n wolkenkrabber versterkt, maar ook het "beton,glas en-staal benauwdheids"-gevoel wegneemt (het is inderdaad een rare term, maar ik kon het niet anders omschrijven)
Ik kan hier iedereen een bezoekje aanraden, maar je hoeft hier ook geen 3 dagen te verblijven. Ik heb het gezien komt als benadering goed overeen met het antwoord op de vraag: wat vond je ervan? Het is een leuke, interessante plaats, best wel een ervaring, maar het zou ook rap gaan vervelen. Ik ken mezelf :-)
Op naar het volgende dus, via Sydney naar Auckland, en daar kan het grote avontuur beginnen!
Yihaa.
.
Abonneren op:
Posts (Atom)
